Internetið, að miklu leyti vegna hönnunar sinnar, hefur orðið mikilvæg auðlind og ein af grunnstoðum nútímasamfélags. Samfélagið skortir þó þekkingu á því hvernig það virkar og, nánar tiltekið, hvað stjórnar því. Internetið er alþjóðlegt net tengdra tölva sem gerir aðgang að mörgum samskiptaþjónustum og efni mögulegan. Til að einfalda málið má skipta innviðunum sem gera þetta mögulegt, og þar sem efninu er miðlað, niður í þrjú lög: forritalag, flutningslag og efnislegt lag. Þessi ofanfrá-og-niður nálgun á rannsókn internetsins hjálpar til við að gefa heildarmynd. Evrópsk fjarskiptalög (ECL) ná yfir stærstan hluta efnislega lagsins í samhengi þessarar rannsóknar og verða því ekki tekin fyrir í þessari ritgerð.
Stjórnun internetsins, í þröngum skilningi, getur falið í sér spurningar um tilteknar stofnanir sem stjórna innviðum internetsins, en einnig í víðari skilningi um stefnumótun sem varðar internetið, svo sem persónuvernd eða eitthvað tengt efninu sem miðlað er. Stjórnun internetsins er því, fyrir tilgang þessarar ritgerðar, um reglusetningu á innviðum og rekstri internetsins, ferlin sem hún þróast eftir (í gegnum sameiginlegar aðgerðir stjórnenda), og stjórntæki, þar á meðal lög (t.d. samninga, dómafordæmi, milliríkjasamninga og löggjöf) sem hafa stjórnun internetsins sem aðalviðfangsefni eða hafa áhrif á slíka stjórnun á verulegan eða sambærilegan hátt, sem mótar hvernig internetið er notað.
Stjórntækjum er beitt til að takast á við vandamál sem koma upp við stjórnun internetsins. Slík vandamál geta verið af efnahagslegum, tæknilegum eða lagalegum toga, óháð því hvort um er að ræða „hörð“ eða „mjúk“ lög. Val stjórnenda á verkfærum í sínum hlutverkum og regluverki, og hvernig þau eru notuð til að leysa vandamálin, fer eftir staðsetningu þeirra innan tiltekinna stefnusviða og þeim meginreglum, viðmiðum eða sértæku stjórntækjum sem gilda á því sviði. Aðgreint frá lagalegum skjölum, eins og samningum og lögum, sjá netverkfræði og forritunarkóðar um kjarnavinnuna við stjórnun internetsins.
Þótt stjórnkerfið sé einnig að einhverju leyti án grundvallar í milliríkjasamningum eða löggjöf, geta bæði, með óbeinum hætti, stuðlað að viðmiðum (eða meginreglum), svo sem ábyrgðarskyldu, ábyrgð eða gagnsæi, sem og verið beitt með beinum hætti í tilraunum til að innleiða slík viðmið. Hins vegar spila samningar og önnur einkaréttarleg úrræði mun stærra hlutverk varðandi strúktúr stjórnkerfisins.
Í samhengi við stjórnkerfið er ábyrgðarskylda (accountability) notuð til að lýsa einni af leiðarljósum stjórnunar internetsins, þar sem hver hagsmunaaðili internetsins, í fjarveru yfirstofnana, er ábyrgur fyrir því að starfa út frá þörfum fjölhagsmunasamfélagsins og uppfylla skyldur sínar í samræmi við samþykktir sínar, sem og lög og alþjóðlega tæknistaðla. Þetta felur einnig í sér að gera stjórnsýslu þeirra gagnsæja með því að gera ákvarðanir þeirra aðgengilegar almenningi, svo þeir geti tekið ábyrgð (bótaskyldu) á ákvörðunum sínum. Gagnsæi getur einnig verið notað til að vísa til leiðandi hönnunarreglu internetsins þar sem farið er eins með allt flæði efnis á internetinu, óháð landamærum. Þetta skapar átök við alþjóðleg hugverkaréttindi (IPR), sem miða einnig að því að hlúa að nýsköpun og veita rétthöfum úrræði til að krefjast mismunandi meðferðar.
Í eftirfarandi mati munum við skoða hlutverk „harðra laga“ við að hlúa að þessum viðmiðum, hvort sem er beint eða óbeint, í kerfum eða sviðum netstjórnunar sem bera mesta þýðingu frá sjónarhóli notandans. Annars vegar varðandi efnistjórnun og netglæpi í forritalaginu og hins vegar DNS (lénakerfið). Áður en við metum hlutverk harðra laga í netstjórnun þurfum við að skoða hvað getur talist til harðra laga. Við munum gera það með því að skoða AoC-samkomulagið (Affirmation of Commitments) vegna þess að það hefur leikið lykilhlutverk í að efla ábyrgðarskyldu, ábyrgð og gagnsæi í stjórnarháttum ICANN, ásamt því að varpa ljósi á hvernig hörð lög hafa áhrif á stjórnun internetsins í þröngum skilningi.
Hvers vegna það getur verið „erfitt“ að meta „hörð lög“*****
AoC-samkomulagið sem dæmi
(a) Hörð lög, valið og þróunin Þar sem AoC-samkomulagið er tiltekið lagalegt skjal sem útlistar ábyrgð ICANN, og sem leysti í kjölfarið bandaríska viðskiptaráðuneytið (DoC) af hólmi með alþjóðlegu fjölhagsmunakerfi innan netsamfélagsins, auk þess að koma á ábyrgðarskyldu ICANN gagnvart víðtækum stefnuákvörðunum tengdum lénakerfinu (DNS) (til viðbótar við önnur svipuð rammaverk ICANN). Því er mikilvægt að rannsaka hvort AoC-samkomulagið, sem er lofsamað fyrir að leika stórt hlutverk í samhengi þessarar ritgerðar, yrði talið til harðra laga.
Í þessu samhengi tilheyra samningar, lög og önnur lagaleg stjórntæki flokknum „hörð lög“ þegar þau fela í sér nákvæma (eða gerða nákvæma með dómafordæmum eða reglugerðum) lagalega bindandi skyldu og framselja vald til að túlka hana og framfylgja henni, og teljast þar af leiðandi ekki til „mjúkra laga“, svo sem viðmiðunarreglna eða starfsreglna og annarra lagaskjala sem innihalda óljóst orðalag, til dæmis hugtök um gagnsæi eða ábyrgðarskyldu, án skýringa á nákvæmri merkingu þeirra.
Fyrir þessa rannsókn og síðari umræðu er mikilvægt að benda á hvernig AoC varð til, áður en metið er hvort AoC passi við ofangreinda lýsingu. DoC og ICANN gerðu AoC-samkomulagið í tengslum við tilfærslu IANA-hlutverkanna; einkaréttarlega lausn á grundvelli samningaréttar sem, um áramótin 2017, flutti tvö rótgróin ábyrgðarkerfi ICANN varðandi samhæfingu og stjórnunarþætti IANA frá bandarískum stjórnvöldum (USG) yfir til fjölhagsmunasamfélagsins. MoU-ferlið (viljayfirlýsingin), sem var leyst af hólmi með AoC-samkomulaginu, þróaði samstarf DoC og ICANN-samfélagsins til að tryggja uppbyggingu stofnunar án hagnaðarsjónarmiða sem byggði á fjölhagsmunaaðilum, eins og séð var fyrir í hvítbókum, til að sinna þeim hlutverkum sem USG áður sinnti.
Til að ná því markmiði voru nauðsynleg kerfi og skref til að færa stjórnun lénakerfisins (DNS) smíðuð. Þau kerfi sem þróuð voru í ferlinu voru felld inn í samþykktir, verkferla, skipulag og stefnumótunarferli ICANN. Þar af leiðandi viðurkenndi DoC formlega að ICANN hefði burði til að taka ábyrgð á lénakerfinu og gerðu aðilarnir tveir AoC-samkomulagið árið 2009, sem útlistaði ábyrgð ICANN, þar á meðal skuldbindingu um að tryggja ábyrgðarskyldu, gagnsæi og hagsmuni alþjóðlegra netnotenda. Þessi samningsbundna skylda við DoC leiddi til stofnunar CCWG, sem hafði í för með sér skýrari ábyrgðarskyldu ICANN í samþykktum sínum, ásamt því að bæta við stýranlegum ábyrgðarkerfum og rekstrarlegu gagnsæi. Með þær breytingar sem CCWG lagði til á sínum stað, samþykktu ICANN og NTIA formlega að hægt væri að binda enda á AoC. Þó að breytingin hafi gert ICANN ábyrgt gagnvart fjölhagsmunasamfélaginu, veitir sú staðreynd ein og sér engar verulegar skýringar á því eða hvernig það hefur áhrif á stjórnun ICANN.
(b) Hvort AoC tilheyri flokki „harðra laga“ Um það hvort AoC hafi verið lagalega bindandi skylda má segja að það hafi frekar verið heiðursmannasamkomulag. AoC-samkomulagið kom í kjölfar kosningar Barack Obama, sem forseta Bandaríkjanna, sem var sérstaklega þekktur fyrir að hafa fólk úr netiðnaðinum (milliþjónustuaðila) sem stóran hluta af ráðgjafahópi sínum og fyrir skipanir sínar í lykilstöður tengdar internetinu. Með þeirra áherslu á nethlutleysi og opið internet (þ.e.a.s. þeirra hagsmunir voru að breytingar á innviðum internetsins yrðu slæmar fyrir viðskiptin), ásamt kröfum um aðgreiningu á efnisflutningi frá ECN/S veitendum, MMSP og netþjónustum (ISP), sem og eftirtekt sem beindist í auknum mæli að persónuvernd og gagnaskjóli í ljósi vaxandi fjölda milliþjónustuaðila, fékk DoC tækifærið (eða þörfina) til að framselja eftirlitshlutverk sín varðandi IANA til óháðs einkaaðila.
Þó að AoC væri skriflegt samkomulag voru skuldbindingarnar í AoC óformlegar, lagalega óbindandi og gagnkvæm kurteisi. Bæði DoC og ICANN reiddu sig á heiður hvors annars varðandi framkvæmd þess, frekar en að skuldbindingarnar væru á nokkurn hátt aðfararhæfar. Það er því ólíkt samningi sem hægt er að knýja fram ef þörf krefur. Ennfremur, varðandi það hvort skyldan sé nákvæm, má segja að það sé endurorðun á táknrænum hugmyndum úr DNS-stríðunum (sjá kafla 4.1). Án þess að það rýri ofangreint, þegar það er einhver sem getur framfylgt eða úrskurðað um skyldu, t.d. dómstóll. Skyldan verður að vera þekkt til að hægt sé að framfylgja henni. Ef einstaklingur lofar að gera góðverk getur það þýtt hvaða skyldu sem er, allt frá því að taka til í herberginu sínu til þess að gefa til góðgerðarmála. Það væri fáránlegt að knýja fram á einstakling, sem lofar að gera góðverk, þá skyldu að gefa jólagjafir á grundvelli þess loforðs. Að sama skapi verður loforð ICANN um „[...] að viðhalda og bæta öflug kerfi fyrir opinbera þátttöku, ábyrgð og gagnsæi [...]“ ekki talið fela í sér neinn ákveðinn staðal um skyldur jafnvel þó loforðið sé uppfullt af lýsingarorðum.
Niðurstaða og lærdómur
Eins og sést hér að ofan var heiðursmannasamkomulag gert til að vernda einkahagsmuni gegn ógn af hálfu harðra laga, svo sem persónuverndarlöggjafar. Þótt AoC yrði ekki talið til harðra laga byggir það táknmál sitt á ákveðinni þróun í stjórnun internetsins (IG) sem knúin var áfram af hörðum lögum, þ.e. DNS-stríðin, sem leiddi til eins sem í kjölfarið leiddi til annars og kom á fót eða efldi ábyrgðarkerfi. Það er „hvers vegna það getur verið erfitt að meta hörð lög“ vegna þess að í flóknu viðfangsefni eins og stjórnun internetsins, þar sem mismunandi kerfi, stjórntæki, vandamál, meginreglur og tegundir laga vinna saman til að skapa mismunandi reglur eða ferla og samninga, þarf að horfa á heildarmyndina; allt annað væri tilgangslaust fyrir tilgang þessarar ritgerðar.
Stjórnun efnis og hegðun á netinu
Netlög og stjórnun internetsins
Sá eiginleiki internetsins að leyfa alþjóðlegan aðgang að upplýsingum og þjónustu á fljótlegan og gagnsæjan hátt gerir einnig kleift að deila ólöglegu efni, samskiptum eða annarri glæpsamlegri hegðun. Vegna þess einstaka eiginleika internetsins að vera þverþjóðlegt koma upp spurningar um hvaða reglur gilda, sem og hverjir geta, eða bera ábyrgð á því, að framfylgja reglunum sem banna ólöglega hegðun og standa vörð um réttindi notenda, og með hvaða hætti eða á hvern hátt skuli ná því markmiði. Þessar spurningar hafa verið sérstaklega mikilvægar þar sem hugverkaréttindi (IPR) mæta IP (Internetsamskiptastöðlum).
Þegar stefnumál af þessu tagi koma upp í netstjórnun ætti að ákvarða hvers konar alþjóðlegt samhæfingarvandamál er um að ræða áður en stefnusviðið er kortlagt til að átta sig á því hvaða meginreglur og viðmið ættu að gilda. Samhæfingarvandamál varðandi lögsögu og löggæslu, eins og í þessu tilfelli, eru einnig tekin fyrir í netlögum (Cyberlaw). Í grunninn varða netlög þau lög sem eru sett sérstaklega til að taka á lagalegum vandamálum sem stafa af samskiptum notenda á internetinu, t.d. varðandi lögsögu eins og áður var nefnt, en einnig hugverkaréttindi (sjá næsta kafla), rafræn viðskipti, persónuvernd og mannréttindi, og nýjar áskoranir vegna netglæpa og nethryðjuverka. Netlög skoða nálganir til að móta hnattrænt og samræmt lagaumhverfi fyrir internetið í gegnum lög. Slíkar tilraunir hafa verið gerðar af Sameinuðu þjóðunum (t.d. með því að leggja fram bæði UNCITRAL um rafræn viðskipti og UNCITRAL um rafrænar undirskriftir). Að öðru leyti hafa lagarammar fyrir internetið aðallega verið reyndir af ríkisstjórnum á landsvísu. Í fjarveru nokkurs alþjóðasáttmála sem leggur línurnar fyrir reglur og verkferla til að takast á við þessar áskoranir hafa mismunandi hagsmunaaðilar verið frjálsir til að samþykkja margvísleg viðmið og verkferla, og í sumum tilfellum byggt mestmegnis á þeirra eigin, eða sértækum, hagsmunum , án tengsla við aðra hagsmuni samfélagsins. Fyrir vikið hefur óskýrleiki um hvaða (eða hvernig) reglur gilda leitt til aukinna krafna um slíkt hnattrænt samræmt lagaumhverfi sem byggist á sameiginlegum meginreglum og viðmiðum sem eru ásættanleg fyrir allt samfélagið.
Lokun efnis
Með undirritun TRIPS og WIPO samninganna gátu eigendur höfundarréttar framfylgt réttindum sínum á alþjóðavísu. Landsbundin lögsaga og ríkisstjórnir báru ábyrgð á því að framfylgja því að höfundarréttarreglum væri fylgt, auk þess sem notendur og milliþjónustuaðilar (t.d. ISP) gátu verið dregnir til ábyrgðar fyrir brot á höfundarrétti á internetinu (þó þetta hafi breyst, sjá hér að neðan). Slík athæfi á internetinu urðu síðar vinsæl, að öllum líkindum vegna gagnsæis þess. Hin mikla ábyrgð ISP-veitna var þó skammlíf og í lok 20. aldarinnar breyttist hún í tilkynninga- og fjarlægingarkerfi (notice and take down), að minnsta kosti í ESB og Bandaríkjunum, í kjölfar ISD og DMCA. Vandamálið með lögsögu var augljóst í franska Yahoo!-málinu, þar sem franska ríkisstjórnin reyndi að loka fyrir aðgang að rafrænu uppboði í sinni lögsögu vegna þess að efnið braut í bág við landslög. Eftir að franskir dómstólar skipuðu Yahoo! að fjarlægja eða loka á franskar IP-tölur, hóf Yahoo! viðurkenningarmál í bandarísku dómskerfi sem komst að þeirri niðurstöðu, eftir að hafa hafnað kröfum um skort á lögsögu yfir fyrirtækinu sjálfu, að franskir dómstólar gætu ekki framfylgt erlendri tilskipun innan lögsögu Bandaríkjanna sem bryti í bág við stjórnarskrárvarin réttindi þar í landi, þ.e. bandarísk lög trompuðu frönsk lög.
Eins og sást í Yahoo!-málinu mun það fara eftir efninu hvaða reglur gilda. Ef höfundarréttur fylgir því myndu lög sem stjórna efninu vera alþjóðleg, þ.e. TRIPS og WIPO samningarnir, þegar ekki er til staðar neinn slíkur samningur varðandi efnið gæti skapast árekstur varðandi lögsögu eins og sást í Yahoo! málinu. Hins vegar er sumt efni svipað reglugert á milli landa, til dæmis barnaklám.
Milliþjónustuaðilar bera ábyrgð á því að fjarlægja hið ólöglega efni eða loka á IP-töluna sem notuð er til að auðvelda slíka starfsemi, í samræmi við lög, þegar þeir verða varir við ólöglegt efni eða sé þess óskað af innlendum dómstólum, og óháð þeirri leið sem slíku efni er miðlað í gegnum internetið (t.d. jafningjanet, tenglasöfn, skýjaþjónustur eða önnur ICS deiling). Þeir eru á þann hátt ábyrgir gagnvart innlendum dómstólum. Ennfremur verða þeir að veita bæði dómstólum og réttmætum einkaaðilum (t.d. höfundarréttarhöfum) upplýsingar um ólöglega efnið á gagnsæjan hátt.
Flutningslagið
Skráning léna, UDRP og vörumerkjalög
(a) Inngangur að ágreiningnum og hvernig UDRP þróaðist Í fyrstu fóru skráningarhættir léna (DN) eftir reglunni 'fyrstur kemur, fyrstur fær', sem leiddi til hugverkaréttinda-vandamála eins og lénaráns (cybersquatting). Lén þjónuðu upphaflega hreinum tæknilegum tilgangi, að auðkenna vefsíður með orðum sem notendavænni þýðingum á IP-tölum, í stað þess að þurfa að muna undirliggjandi IP tölur þegar vafrað er um netið. Þar sem hver IP-tala samsvaraði ákveðnu léni fóru eigendur vörumerkja að skrá samsvarandi lén. Þar af leiðandi fengu lén stöðu svipaða vörumerkjum og gáfu tilefni til lénaskráninga tækifærissinna sem nýttu sér bilið milli skráningarkostnaðar léna og þeirra flækja, tafa og kostnaðar sem fylgdi því að sækja brotin til saka, með því að bjóða lénin til eigenda samsvarandi vörumerkis á ódýrara verði en að hefja dómsmál.
Fyrstu tilraunirnar til að takast á við lénarán voru í gegnum dómstóla. Þó að þessi mál leystust almennt eigendum vörumerkja í vil, var ljóst að dómsmál höfðu nokkra veikleika. Einn veikleiki var áður nefndur kostnaður og tímalengd dómsmála. Annar veikleiki var að lögunum sem dómstólar beittu (aðallega vörumerkjalögum) var ekki sniðinn stakkur til að takast sérstaklega á við ágreining um lén. Þessir veikleikar urðu æ alvarlegri eftir því sem vandamálið með lénarán óx að umfangi, ásamt aukinni skynjun fyrirtækja á því að hæfileikinn til að geta komið fram á netinu með viðeigandi hætti væri nauðsynlegur fyrir velgengni þeirra.
Vegna þessa beittu IAHC, meðal annarra, tvenn samtök um vörumerkjavernd (WIPO og INTA), þrjár alþjóðastofnanir (IANA, ISOC og IAB), ITU og bandarísk stjórnvöld (USG) sér fyrir nauðsyn á kerfi til lausnar deilumála sem tæki sérstaklega á ágreiningi um vörumerki/lén, og lögðu til að WIPO myndi þróa tillögur að samræmdri nálgun til lausnar slíkum deilum. Í kjölfarið stóð WIPO fyrir umfangsmiklu samráði við aðila netsamfélagsins og birti skýrslu sem varð grunnurinn að UDRP.
UDRP hefur verið áhrifaríkt tæki gegn misnotkun við lénaskráningar þar sem það hefur komið jafnvægi á efnahagslíkan réttvísinnar. Nákvæmlega eins eða svipuð merki og alþjóðlega þekkt merki, sem hugverkaréttindi giltu um, skyldu einungis vera í höndum eða notuð af, eða með leyfi frá, eiganda slíkra hugverkaréttinda. Eigendur vörumerkja gátu krafið lénaræningja um kostnað (krafið þá um að verja nafn sitt), ekki bara öfugt. Þannig færðist ábyrgðin á vörumerkjavernd yfir á rekstraraðila innviðanna. Eftir að það kerfi var komið á laggirnar rýrnaði „fjárkúgunargildi“ þess að halda vörumerkjaskráðu nafni án lögmætrar ástæðu verulega.
(b) Samninganet ICANN Alþjóðleg „lögsaga“ var búin til með rekstrarlegu valdi til að afturkalla gTLD lén, óháð því hvar skráningaraðilinn eða sá sem vefengir skráninguna er búsettur, þegar og ef skráningaraðilar léna í gTLD-lénunum sem ICANN hefur yfirráð yfir fylgdu ekki samningsbundinni skyldu sinni um að undirgangast UDRP ef til ágreinings kæmi varðandi lén þeirra. Þannig náðist samræmd beiting á UDRP gagnvart öllum hugsanlegum varnaraðilum í lénaránsmáli með tilliti til gTLD-lénanna.
Þessu er náð fram með kerfi ICANN þar sem það gerir það skyldubundið fyrir lénaskráraðila (Registrars) að kveða á um þá kröfu í skráningarsamningum sínum við alla skráningaraðila, að skráningaraðilar muni undirgangast UDRP komi til kvörtunar um lénarán varðandi lén. Skráningaraðilar undirrita reglur ICANN þegar þeir sækjast eftir vottun, og þeir sem skrá lén gera samninga við skráningaraðilana sem skuldbinda þá til að heyra undir kerfið um úrlausn lénadeilna. Vegna þess að allir lénaskráraðilar með vottun frá ICANN innihalda UDRP sem skylduákvæði í skráningarsamningum sínum er ekki mögulegt fyrir væntanlegan skráningaraðila léns innan þessara gTLD-léna að leita eftir skráningaraðila sem býður upp á skráningarsamning sem ekki inniheldur UDRP. UDRP hjá ICANN er skýrt dæmi um þau fáu tilvik þar sem lög hafa haft áhrif á kóða.
UDRP er einungis hægt að beita yfir innlend ccTLD (landslén) ef þau hafa verið tekin upp á frjálsum grundvelli. Auk þess hefur landslénakerfið tekið upp mjög svipaða meginreglu í sínum eigin reglugerðum. Ennfremur hefur UDRP einnig þjónað sem fyrirmynd fyrir ýmsar aðrar ccTLD lénaskrár við þróun á öðrum úrræðum til lausnar deilumála sem stjórnað er ekki af WIPO miðstöðinni, heldur af ccTLD lénaskránum sjálfum eða öðrum stofnunum sem sjá um innviði til að vinna úr ágreiningi um lén í ccTLD.
Niðurstaða**
Það er því til staðar net samningsbundinna skyldna sem gerir kerfið áhrifaríkt, og gildir um alla þá sem samþykkja sjálfviljugir að taka þátt. Kerfið virkar samhliða innlendum vörumerkjalögum. Skrá sem hefur annan fótinn í einkageiranum og hinn í hinum opinbera hentar einnig vel þegar reynt er að búa til lénastefnu sem þjónar öllu samfélaginu. Eitt skýrasta dæmið um kosti stjórnsýslulíkansins sem valið var eru samskiptin varðandi lénastefnuna. Lénareglugerðin kveður á um ákveðnar grundvallarreglur, svo sem gagnsæi og bann við mismunun, sem allar lénastefnur verða að uppfylla. Að hafa þetta í reglugerð tryggir að meginreglunum sé ekki auðveldlega breytt, sem er mikilvægt þar sem þær virka sem endanlegur „öryggisventill“ fyrir lénastefnuna. Hin eiginlega stefna er hins vegar samningur sem fellur undir einkarétt. Þetta þýðir að stefnan er mun aðlaganlegri að breytilegum þörfum netsamfélagsins en hún hefði verið ef hún hefði einnig verið sett niður sem reglugerð.
Niðurstaða
Sá eiginleiki internetsins að leyfa alþjóðlegan aðgang að upplýsingum og þjónustu á fljótlegan og gagnsæjan hátt gerir einnig kleift að deila ólöglegu efni, samskiptum eða annarri glæpsamlegri hegðun. Vegna þess einstaka eiginleika internetsins að vera þverþjóðlegt koma upp mörg vandamál. Þar sem hugverkaréttur (IPR) hefur mætt IP hafa hörð lög hvatt til sérstakrar þróunar þar sem ábyrgðin á því að fjarlægja ólöglegt efni eða loka á IP-töluna sem notuð er til að auðvelda ólögleg athæfi, er færð yfir á milliþjónustuaðila.
Í skráningu léna hefur net samningsbundinna skyldna, sem starfar samhliða innlendum vörumerkjalögum, litið dagsins ljós og gerir kerfið áhrifaríkt, og gildir um alla þá sem sjálfviljugir samþykkja að taka þátt. Segja má jafnvel að hörð lög leiki ákveðið hlutverk í að efla ábyrgðarskyldu, gagnsæi og ábyrgð innan þeirra stofnana sem sjá um kjarnastjórnun internetsins. Til dæmis var AoC, heiðursmannasamkomulag, komið á laggirnar til að vernda einkahagsmuni gegn ógn af hálfu harðra laga, eins og persónuverndarlöggjafar. Þó að AOC yrði ekki flokkað sem hörð lög hefur það óbein áhrif frá hörðum lögum, sem hjálpuðu til við að þróa aðferðir varðandi gagnsæi og ábyrgðarskyldu. Eftir því sem hörð lög verða mun nothæfara tæki á sviði stjórnunar internetsins (IG) veit enginn hvernig það mun þróast.
AOC: Affirmations of commitment (Staðfesting skuldbindinga)
TRIPS: Agreement on Trade-Related Aspects of Intellectual Property Rights
ICANN: Corporation for Assigned Names and Numbers
ccTLD: Country Code Top Level Domain (Landslén)
CCWG: Cross Community Working Group
DPD: Data Protection Directive (95/46/EC) (Persónuverndartilskipunin)
DOC: Department of Commerce (Bandaríska viðskiptaráðuneytið)
DN: Domain Name (Lén)
DNS: Domain Name System (Lénakerfið)
ECN: Electronic communication network
gTLD: Generic Top Level Domains (Almenn lén)
ICS: Information Communication Services
ISD: Information Society Directive
IPR: Intellectual property right (Hugverkaréttindi)
IAB: Interactive Advertising Bureau
IAHC: International ad-Hoc Committee
ITU: International Telecommunication Union
INTA: International Trademark Association
IANA: Internet Assigned Numbers Authority
IP: Internet Protocols
ISP: Internet Service Providers (Netþjónustuveitendur)
ISOC: Internet Society
NTIA: National Telecommunications and Information Administration
DMCA: The Digital Millennium Copyright Act
UDRP: Uniform Domain Resolution Policy
UNHRC: United Nations Human Rights Council (Mannréttindaráð Sameinuðu þjóðanna)
USG: United States Government (Bandarísk stjórnvöld)
WIPO: World Intellectual Property Organization (Alþjóðahugverkastofnunin)
WWW: World Wide Web (Veraldarvefurinn)